Siedlce leżą we wschodniej części województwa mazowieckiego na tradycyjnym, międzynarodowym szlaku biegnącym niemal przez całą Europę z Lizbony przez Paryż, Berlin do Moskwy. Wiodąca przez nie międzynarodowa linia kolejowa łączy wschód i zachód Europy.
Siedlce znajdują się w strefie klimatu przejściowego z przeważającymi wpływami klimatu kontynentalnego. Średnie temperatury letnie kształtują się od 12,2°Cdo 23,9°C. Zimą wynoszą one odpowiednio od -4°C do 1,2°C. Średnie roczne opady w Siedlcach wynoszą 522 mml.

Zwiedzanie miasta najlepiej zacząć od położonego w centrum miasta ratusza wzniesionego w latach 1763-1766 prawdopodobnie wg projektu Jana Zygmunta Deybla. Obecny ratusz wybudowano na miejscu poprzednio istniejących kilku drewnianych ratuszy, zniszczonych przez pożary.

Zbudowany na planie krzyża, jest typowym przykładem ratusza handlowego. Obszerne skrzydła były przeznaczone na sklepy, a pomieszczenia o charakterze administracyjnym znajdowały się w części wieżowej, usytuowanej centralnie.
Ratusz nie jest jednorodny stylowo. Dolne partie budowli mają cechy architektury późnobarokowej, wieża nosi znamiona rokoka, a jej górna kondygnacja i zwieńczenie cechują spokojniejsze formy klasycystyczne. Na wieży figura Atlasa Jacka dźwigającego kulę ziemską. Wg legendy koniuszy księżnej Aleksandry miał na imię Jacek.
Kuranty wygrywają poloneza "Pożegnanie Ojczyzny" Kleofasa Ogińskiego.
Obecnie ratusz jest siedzibą Muzeum Regionalnego.

Po przeciwnej stronie ulicy Floriańskiej, na wprost ratusza, wznosi się barokowo-klasycystyczny kościół pw. Św. Stanisława. Ufundowany przez księcia Kazimierza Czartoryskiego, kasztelana wileńskiego i jego żonę Izabellę z Morsztynów, wybudowany został w latach 1740-49. Wzniesiony we wschodniej pierzei ówczesnego rynku, był to pierwszy w Siedlcach kościół murowany, który zastąpił, istniejący wcześniej, stary kościół drewniany. Fasada dobudowana przez architekta Stanisława Zawadzkiego w 1793r. kosztem Aleksandry Ogińskiej. Wnętrze bazylikowe, trójnawowe. Fasada dwukondygnacyjna, w dolnej kondygnacji portyk toskański, na którym opiera się balkon. W kościele na uwagę zasługują obrazy czterech ewangelistów z kolekcji Ossolińskich, znajdujące się w prezbiterium. W ołtarzach bocznych są obrazy Szymona Czechowicza.

Najbliższe otoczenie kościoła stanowi późnobarokowa plebania z pięknym mansardowym dachem i ryzalitem na osi zwieńczonym tympanonem. Wybudowana w latach 1768-1774 prawdopodobnie wg projektu Jana Zygmunta Deybla. Około 1781r., w czasie przebudowy pałacu, była siedzibą Aleksandry Ogińskiej. W XIX w. stanowiła kolejno siedzibę Trybunału i poczty.
Od ulicy Pułsudskiego przy kościele św. Stanisława znajdują się fragmenty dawnej bramy-dzwonnicy. Brama miejska miała kształt łuku triumfalnego o trzech arkadach. Zbudowana w latach 1773-76 kosztem Aleksandry Ogińskiej. Została rozebrana w 1941r. przez Niemców, gdyż utrudniała ruch pojazdów i wojska na wschód.

W XVII w. w pałacu gościł król Stanisław August Poniatowski, na którego przyjazd została wzniesiona kolumna toskańska (przy ul. Sokołowskiej), zwieńczona barokowym krzyżem. Kolumna do dziś wskazuje dojazd do honorowego dziedzińca pałacu.
W pałacu bywali także przedstawiciele znamienitych rodów - Braniccy, Potoccy, bohaterzy narodowi - Tadeusz Kościuszko oraz poeci epoki oświecenia - Julian Ursyn Niemcewicz, Franciszek Karpiński, Franciszek Kniaźnin.

Po śmierci Aleksandry Ogińskiej pałac wraz z dobrami siedleckimi przeszedł na własność rządu i od tej pory stał się obiektem użyteczności publicznej.
Sąsiedztwo pałacu stanowił park założony w XVIII w. przez Czartoryskich jako ogród włoski. Po przejęciu majątku księżna Ogińska zmieniła jego wygląd i ok. 1768 r. urządziła park sentymentalny z dziko rosnącymi laskami, gajami, klombami, krętymi drogami i kanałami z licznymi wyspami. Było w nim ponad trzydzieści różnych budowli: domki mieszkalne księżnej, altany, łazienki, domek rybacki. meczet turecki, oranżeria, stajenka, wiatrak i in. W XIXw. oba ogrody - włoski i angielski - przekształcone zostały w istniejący do dziś park miejski.